Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

-

Φεύγω..

Πριν ένα χρόνο μετακομίσαμε από την πόλη εδώ στην εξοχή.


Τώρα ήρθε η ώρα να μετακομίσω και το "εικονικό" μου σπίτι, εδώ: http://niobh.blogspot.com/

alt

alt aresmares.png


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2009

-

Kίνησε ο Εβραίος...

Σήμερα είχα κέφι να γράψω (μετά από ποοοολυυυυ καιρό) στο μπλογκ..

Είπα η γυναίκα να βγάλω το κεφάλι απ'το τσουβάλι που το έχω χωμένο μήνες τώρα, να πάρω μια ανάσα!

Χαμογέλασα στον εαυτό μου κι άνοιξα το λαπτοπ.

Θα τους κάνω έκπληξη, σκέφτηκα.

Έλα όμως που την έκπληξη και μάλιστα δυσάρεστη, μου την έκανε ο Παθ!

Την πρώτη κρυάδα την πήρα απ'τη Γιώτα που είχε αφήσει στο προφίλ μου ένα σχόλιο.

"πέρασα να δω τί κάνεις, αλλά δεν βλέπω το μπλογκ" .. ή κάτι τέτοιο.

Μ'έζωσαν τα μαύρα φίδια.

Πώς δεν βλέπει δηλαδή το μπλογκ;

Τί έγινε;...  μαγική εικών;

Και πάω να δω.... τρόπος του λέγειν δηλαδή, γιατί δεν είδα ΤΙΠΟΤΑ.

Βρε εδώ το μπλογκ.... εκεί το μπλογκ..... πουθενά το μπλογκ...

΄Αφαντο!

Σημειώστε πως μπαίνω κανονικά απ' την κεντρική σελίδα του Παθ στις εργασίες, βλέπω όλες τις εγγραφές, μπορώ και γράφω (τώρα αν θα εμφανιστεί κανείς δεν το ξέρει), αλλά όταν πατάω το "δείτε το" για να μεταφερθώ στην κεντρική σελίδα του Παθ, το μόνο που βλέπω είναι μια πεθαμενατζίδικη (φτου φτου μακριά από μας) ασπριλα.

Και μένω μαλάκας!

Τί έγινε; μπας και το διέγραψε ο Παθ;

Κοιτάω το μπλογκ του άντρα μου που είναι ανενεργό κάνα χρόνο και....  ζει!

Κανείς δεν το διέγραψε.

Και διέγραψαν το δικό μου;;;;;;

Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;

Τί τους έκανε το μπλογκάκι μου;

Στρώνομαι αμέσως και γράφω στον Παθ.

"κύριοι το και το, γιατί περικαλώ δεν βλέπω τις άρες μάρες;

Τί έγινε;...

Αν είναι να ξέρω.... να μαζέψω τα κουβαδάκια μου και να πάω σ'άλλες παραλίες."

Περιμένω απάντηση.

Μέχρι τότε .. σας φιλώ γλυκά στα μουτράκια.


Καλά λέει ο λαός .. κίνησε ο Εβραίος να πάει στο παζάρι....

  


Υγ. στην προεπισκόπιση τα βλέπω όλα κανονικά


Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

-

Αναρρώνω...

alt

Νομίζω πως σας οφείλω μια εξήγηση για την "αποχή" μου.

Την οφείλω στην αγάπη και το ενδιαφέρον που δείξατε όλοι σας.

Λοιπόν γκάις... όταν η κατάθλιψη σου έχει χτυπήσει μια φορά την πόρτα, αν μη τί άλλο, αναγνωρίζεις τα συμπτώματα και ξέρεις αμέσως από τί πάσχεις.

Έτσι έγινε και με μένα.

Έκανα αμέσως τη διάγνωση και μετά αφέθηκα.

Καμμιά προσπάθεια να βοηθήσω τον εαυτό μου.

Αντίθετα θα έλεγα, πως έκανα ότι περνούσε απ'το χέρι μου για να βυθίζομαι μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο στην απελπισία και να βουλιάζω κάθε ώρα που περνούσε όλο και πιο βαθειά στη μελαγχολία και το κλείσιμο στον εαυτό μου.

Πέρασα μέρες ατέλειωτες κλεισμένη στο δωμάτιό μου με τα παντζούρια κλειστά.

Κουκουλωμένη στο κρεββάτι από την ώρα που γυρνούσα απ'τη δουλειά μέχρι το επόμενο πρωί που θα ξανάφευγα.

Έριχνα στα γρήγορα ένα φαγητό στον φούρνο ή την κατσαρόλα κι έτρεχα να χωθώ στα σκεπάσματα.

Αρνιόμουν οποιαδήποτε επαφή και βοήθεια κι έκλαιγα με λυγμούς όταν προσπαθούσαν να με πλησιάσουν.

Ώσπου έπιασα πάτο.

Ξαφνικά μια μέρα κατάλαβα πως αν δεν έκανα κάτι, οτιδήποτε, θα ήμουν χαμένη.

Αρνιόμουν - κι αρνιέμαι ακόμα - να πάω σε γιατρό, γιατί είμαι πεισματικά ενάντια σε οποιαδήποτε θεραπεία που θα βασίζεται σε χάπια.

Δεν τα θέλω πώς το λένε.

Όταν όμως αποφάσισα πως κάτι πρέπει να κάνω, άρχισα να ψάχνω και να ενημερώνομαι.

Έτσι οδηγήθηκα στα φυτικά βοηθήματα.

Έψαξα, ρώτησα φίλη φαρμακοποιο κι αποφάσισα να πάρω κάποια χάπια από βότανα.

Κοντεύει ένας μήνας που τα παίρνω.

Είμαι καλύτερα, αλλά όχι τελείως καλά ακόμα.

Νιώθω σαν να προσπαθώ να βαδίσω μπροστά κι ώρες ώρες κάτι να με τραβάει πίσω.

Εκεί που μόνο σκοτάδι κι απελπισία υπάρχει.

Και προσπαθώ να μην ξαναγυρίσω.

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια.

Γι'αυτό μη με παρεξηγήσετε αν θα εξαφανίζομαι χωρίς λόγο ή δεν θα μπαίνω να σας διαβάσω.

Η ανάρρωση δεν είναι εύκολη, πιστέψτε με.

Σας φιλώ και σας ευχαριστώ από καρδιάς  για το ενδιαφέρον και την αγάπη που δείχνετε Smile




Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009

-

Το... μαδάσκηνο

alt

- μαμά παίζουμε ένα παιχνίδι;

- τί παιχνίδι;

- ότι θες.

- εντάξει, φέρτε χαρτιά κα μολύβια να παίξουμε "όνομα, επάγγελμα, ζώο, πράγμα... "

Ενθουσιασμός κι αλαλαγμοί χαράς.

Ξεκινάμε με το γράμμα "μι" μιας κι αυτό έτυχε να λέει το μεγάλο αστροπελέκι "από μέσα του" την ώρα που ο μικρός διέταζε "στοπ".

Οι όροι γνωστοί .. γράφουμε όσες περισσότερες λέξεις μπορούμε στον συντομότερο δυνατόν χρόνο.

Ο πρώτος  που θα τελειώσει σταματά και τους υπόλοιπους.

Το μεγάλο αστροπελέκι κι εγώ γράφαμε ακόμα όταν ο μικρός ούρλιαξε σχεδόν από χαρά "στοοοοοπ".

- περίμενε ρε λίγο, διαμαρτυρήθηκε ο μεγάλος, δεν έχω τελειώσει.

- όχι, εγώ τέλειωσα, έτσι δεν είναι το σωστό;... σταματήστε να γράφετε... κέρδισα.

- καλά...καλά... άντε για λέγε τί έγραψες, ζώο;

- μινώταυρος!!!!!!!!!!!!!

- φυτό;

- Μ Α Δ Α Σ Κ Η Ν Ο !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

................................................................................................................


Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

-

Συγνώμη..

Θέλω να ζητήσω συγνώμη απ'όλους όσους έκαναν τον κόπο να μπαίνουν να με διαβάζουν για τα .....κατεβασμένα ρολά.

Δεν ήμουν καλά.....

Και συνεχίζω να μην είμαι..

Προσπαθώ όμως να συνέλθω, να "πάρω τ'απάνω μου".

..........................................................

Σας φιλώ.



Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

-

Τα... μπρος μου και μή τα.... πίσω μου!

alt

Από τον καιρό που παραιτήθηκα απ'την προηγούμενη δουλειά μου που ήταν στο Κέντρο (Σόλωνος) και βρήκα δουλειά εδώ στα ανατολικά προάστεια, δεν έχω κατέβει καθόλου Αθήνα.

Η διαδρομή μου τώρα έχει θέα από θάλασσα και χωράφια, σύννεφα και γαλάζιο ουρανό, πουλιά και πρόβατα που βοσκάνε στο γρασίδι.

Αλήθεια σας λέω!

Δεν θα ξεχάσω το πρωινό που ο ηλικιωμένος βοσκός έφερε το χέρι στο στόμα και μου έστειλε ένα φιλί την ώρα που περνούσα δίπλα του με τ'αμάξι.

Αυθόρμητα σήκωσα το χέρι και τον χαιρέτησα κοιτώντας τον μέσα απ'τον καθρέφτη ν'απομακρύνεται με ταχύτητα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.

Εκείνο το πεταχτό φιλί με το τεράστιο ζεστό χαμόγελο μου είχε φτιάξει τη διάθεση για όλη την υπόλοιπη μέρα!

Σήμερα λοιπόν το μεσημέρι χτύπησε το κινητό μου στη δουλειά.

Ήταν ο άντρας μου που πήρε να μου πει πως έσπασε το κλειδί της μοτοσυκλέτας κι έπρεπε να γυρίσω σπίτι, να πάρω το δεύτερο κλειδί και να του το πάω στο Παγκράτι.

Στην αρχή και μόνο με τη σκέψη μου ήρθε ...ο θάνατος!

Μιας όμως και δεν γινόταν να το αποφύγω, έκανα τα πικρά γλυκά και ξεκίνησα.

Μέχρι την Αγία Παρασκευή όλα πήγαιναν καλά.

Από κει και κάτω όμως άρχιζε το πήξιμο.

Θεούλη μου, πού πάνε όλα αυτά τ'αυτοκίνητα;

Πρώτη....δευτέρα.....σταμάτημα.

Η μουσική στο ραδιόφωνο αντί να με ηρεμεί μου προκαλεί πονοκέφαλο.

Κλείνω το ράδιο και χαζεύω τα μαγαζιά.

Πώς βλέπουμε στις παλιές ασπρόμαυρες ταινίες τον επαρχιώτη να κατεβαίνει στην Αθήνα και χαζεύει γύρω του με το στόμα να χάσκει;.

Ε, κάπως έτσι κοιτούσα κι εγώ.

Όταν δε έφτασα στο Παγκράτι, εκεί να βλέπατε!

Μαθημένη να οδηγώ στις ... απλωσιές, τρόμαξα να διασχίσω εκείνα τα στενά με τα παρκαρισμένα δεξιά κι αριστερά αυτοκίνητα σε ατέλειωτη σειρά.

Άσε που για να στρίψω έπρεπε ν'ανοιχτώ για να με "πάρει", μιας κι σ'όλες τις γωνίες εξείχαν παρκαρισμένα αυτοκίνητα!

Θυμήθηκα τη συνάδελφο στην εταιρεία, που μένει σε κάποια ανάλογη γειτονιά της Αθήνας και που όταν της έκανα παρατήρηση πως έτσι όπως είχε παρκάρει στην αυλή έπιανε τη θέση δύο αυτοκινήτων, εκείνη μου απάντησε.

- άκου να σου πω φιλενάδα, εμείς εκεί που μένουμε ταλαιπωρούμαστε καθημερινά, άσε λοιπόν εδώ να βγάζουμε το άχτι μας!

Πόσο την καταλάβαινα τώρα!

Λίγο πριν φτάσω τηλεφώνησα στον άντρα μου.

- σε δυό λεπτά είμαι εκεί, του είπα, βγες να σου δώσω το κλειδί.

Έκανα στάση δευτερολέπτου, του πέρασα το δεύτερο κλειδί απ'τ' ανοιχτό παράθυρο και πήρα στα γρήγορα το δρόμο του γυρισμού.

Κι όπως έλεγε μια γιαγιά γειτόνισα όταν ήμουν μικρή.

Τα... μπρος μου και μη... τα πίσω μου, κόρη μου, τα μπρος μου και μη τα πίσω μου!

Ή σε απλά ελληνικά.....όπου φύγει...φύγει!


Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

-

Κάντε κι εσείς μια ευχή

alt

Σας έχω νέα.

Θυμάστε βέβαια πως όταν μετακομίσαμε (πέρυσι τον Ιούνιο) στα ανατολικά προάστεια, ήρθαμε με σκοπό να φτιάξουμε το δικό μας σπίτι.

Μέχρι τότε  είμαστε υποχρεωμένοι να συγκατοικούμε με τον μπαμπά και τον αδελφό μου, έτσι ώστε να έχω την "βοήθεια" της παρουσίας τους κοντά στα παιδιά, όταν εμείς λείπουμε στη δουλειά.

Στο σπίτι των Αθηνών μείνανε οι δυό μεγάλοι γιοί.

Ευθύς εξ'αρχής μπήκαν μπροστά οι διαδικασίες της οικοδομής, οι οποίες όμως στέφθηκαν με την απόλυτη...... αποτυχία!

Από τότε μέχρι τώρα που γράφω, όλα μα ...ΟΛΑ πήγαν στραβά κι ανάποδα.

Δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους για ποιά και πόση καντεμιά μιλάω!

Δεν πρόκειται να κουράσω αναλύοντας τη γρουσουζιά που παίχτηκε όλους αυτούς τους μήνες, γιατί δεν έχει κανένα νόημα.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τα πράγματα άρχισαν να φτιάχνουν κι οι διαδικασίες μπήκαν σε μια σειρά.

Ουσιαστικά δηλαδή τώρα αρχίζουν οι διαδικασίες της ανοικοδόμησης.

Γίνανε οι επαφές με τους πολιτικούς μηχανικούς, τους αρχιτέκτονες, τους τοπογράφους και τις επόμενες μέρες θα υπογραφούν τα χαρτιά.

Το σπίτι το αναθέσαμε σε μεγάλη εταιρεία η οποία θα το έχει παραδώσει μέσα στους επόμενους 4 με 5 μήνες απ'την στιγμή που υπογράψουμε.

Επιτέλους άρχισα πάλι να ονειρεύομαι και να κάνω σχέδια.

Κάτι που επιμελώς απέφευγα όλο το προηγούμενο διάστημα.

Εύχομαι μέσα απ'την ψυχή μου σύντομα να είμαστε στο χώρο μας γιατί η συγκατοίκηση παιδιά δεν είναι καθόλου...... μα καθόλου εύκολη υπόθεση.

Τα νεύρα όλων μας είναι στην τσίτα.

Μέχρι το μεγάλο αστροπελέκι μου έλεγε τις άλλες.."μαμά, μου λείπει ο χώρος μου".

Πόνεσε η καρδιά μου σας λέω!

Τον αγκάλιασα και του είπα να παρακαλάει να πάνε όλα καλά για να είμαστε γρήγορα στο σπίτι μας.

Βάλτε κι εσείς ένα χεράκι!

Σας έχω εμπιστοσύνη. Αν όλοι μαζί κάνετε από μια τόση δα μικρούλα ευχή...δεν μπορεί!

Θα συμβεί!



Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009

-

Μεταξύ σκύλας και χάρυβδης...

alt

A μα πια!

Έφτασα στο αμήν!

Κόψε το λαιμό σου, του είπα, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Θες διάβασε...θες μη διαβάσεις, εσένα αφορά και κανένα άλλον.

Μιλάω για το μεγάλο αστροπελέκι, που φέτος τά'χει φορτώσει στον κόκορα.

Γυρίζουμε το βράδυ απ'τις δουλειές μας, ο πατέρας του κι εγώ και τότε θυμάται πως δεν έχει κάνει τα μαθήματά του.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή χαζολογάει δεξιά κι αριστερά.

Χρειάζεται δηλαδή κάποιον να τον ελέγχει για να κάνει τα ...αυτονόητα.

Κουράστηκα να φωνάζω, να εκνευρίζομαι και να εξαπολύω στερήσεις και τιμωρίες.

Έβγαλα λοιπόν ένα μικρό λογίδριο (με πολύ θυμό στη φωνή ομολογουμένως) και δήλωσα πως από δω και πέρα έχει την απόλυτη ευθύνη των πράξεών του.

Αν χρειαστεί κάπου την βοήθειά μου θα την έχει, αλλά έλεγχο δεν πρόκειται να του ξανακάνω.

Πονηρή όμως γαρ.....τηλεφώνησα και στη δασκάλα να την ενημερώσω.

"Τό'δωσα" κανονικότατα τ'αστροπελέκι.

Κι η άλλη μη χάσει ευκαιρία "θα τον εξετάζω καθημερινά", μου είπε.

Άντε να δω τώρα πώς θα πορευτεί που έχει μπλέξει μεταξύ σκύλας και χάρυβδης.

Άντε να δω...


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

-

Να με χαίρεστε...τυχεροί!

alt

Τα σκεφτόμουν τα γενέθλια αυτά μέρες.

Παράπαια μεταξύ χαρούμενης προσμονής και κατάθλιψης.

Πώς είναι δυνατό ρε γαμώτο, τα νούμερα να λένε άλλα από αυτά που εσύ αισθάνεσαι;.

Γιατί μέσα μου (μη σου πω κι έξω μου.. ) δεν νιώθω παραπάνω από τριάντα χρονών.

Κι έρχονται τα βρωμομαθηματικά (καλά έκανα και πάντα τα σιχαινόμουν) να μου τα βγάλουν αλλιώς κι αλλιώτικα...

Σιχτίρ!

Κι έφτασαν, που λέτε και φέτος τα γενέθλια μου.

Κυριακή 11 του Γενάρη!

Ξυπνώ το πρωί και βλέπω δίπλα μου δυο μάτια να με κοιτάζουν μ'αγάπη.

Ο άντρας μου!

Με τραβάει στην αγκαλιά του και μου λέει "χρόνια πολλά" με φιλιά!

Σηκώνομαι απ'το κρεββάτι και πηγαίνω στο μπάνιο.

Βγαίνοντας αντικρύζω τ'αστροπελέκια να με περιμένουν φωνάζοντας "χρόνια πολλά" και κρατώντας στο χέρι κάτι πρασινάδες που είχαν μαζέψει απ'τον κήπο.

Τοποθέτησα τις πρασινάδες με περίσσεια προσοχή ( δυό ζευγάρια μάτια με παρακολουθούσαν ας έκανα κι αλλιώς!) σε βάζο και τα φίλησα ευχαριστώντας τα.

Καταπιάνομαι να φτιάξω γλυκό, αφού δέχτηκα ευχές απ'τον μπαμπά και τον αδελφό μου.

Το απόγευμα καταφθάνει ο μεγάλος γιός.

Ο άντρας μου σπεύδει να του το σφυρίξει και τον γλυτώνει απ' τα χειρότερα.

Ο δεύτερος γιός ούτε φωνή ... ούτε ακρόαση,

Το απόγευμα περνά γρήγορα, βραδιάζει....

Κάνω μπάνιο και πέφτω για ύπνο. Το τηλέφωνο μουγγό!

 Τον είχα για τα καλά γλυκοπάρει,  όταν άκουσα το κινητό μου.

Η  ώρα 1 και 10 ξημερώματα.

Πριν δω ποιός με καλεί, είχα καταλάβει,....... το σηκώνω.

Φωνή χαρούμενη κι ένοχη  απ'την άλλη πλευρά.

- μανούλα.... χρόνια πολλά!

Φωνή μουτρωμένη από δω.

- σήμερα είναι 12 του μήνα δεν έχω γενέθλια.

- έλα βρε μαμά....έλειπα....ακόμα δεν έχω επιστρέψει....στο δρόμο είμαι...

- κι αυτό τί σημαίνει;...πως όταν ταξιδεύεις δεν μπορείς να σκεφτείς τη μάνα σου;..

- έλα...έλα...σταμάτα παραπονιάρα, να σε χαιρόμαστε!

- και βέβαια να με χαίρεστε και να μακαρίζετε την τύχη σας που σας έτυχα για μάνα!

Τυχεροί.....ε, τυχεροί!



Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

-

Ζω..........ακόμα!

M'"έφαγε" εκείνο το Κυριακάτικο κάλεσμα της φίλης μου της Άντζελας.

Σας περιμένω, μου είπε, για φαγητό. Θα μαζευτούμε το μεσημέρι σπίτι μου μερικοί φίλοι.

Χάρηκα...

Και πήγαμε.

Και πολύ γελάσαμε.

Και πολύ φάγαμε.

Και πολύ φχαριστηθήκαμε.

Και σηκωθήκαμε να φύγουμε το απόγευμα.

Όλες τις ώρες που ήμασταν εκεί είχα πίσω απ'την πλάτη μου μια πόρτα ανοιχτή (για τα τσιγάρα), να μπάζει ψοφόκρυο.

Η αλήθεια είναι πως δεν πολυέδωσα σημασία.

Την Δευτέρα στη δουλειά ένιωσα την πρώτη αδιαθεσία.

Την Τρίτη μ' επισκέφτηκαν τα πρώτα ρίγη. Στην αρχή υπέθεσα πως θα πουν τα "χρόνια πολλά", θα κάτσουν λίγο και θα ξεκουμπιστούν να φύγουν.

Αντί αυτού εκείνα ήρθαν και κατσικώθηκαν.

Την Τετάρτη πήγα στη δουλειά ...οργανωμένη, είχα στην τσάντα μου κουτί με χαρτομάντηλα, ντεπόν και βιταμίνες C.

Καταλαβαίνετε πως γυρίζοντας την Τετάρτη το βράδυ σπίτι, η διαδρομή που ακολούθησα ήταν συγκεκριμένη....έπεσα στο κρεββάτι.

Έτσι έκανα ρεβεγιόν παρέα με τα αντυπυρετικά, τα αναβράζοντα δισκία και τις εντριβές.

Ανήμερα σύρθηκα μέχρι το μπάνιο, για να κάνω τρέμοντας ένα καυτό ντους και να ξαναγυρίσω με τρεμάμενα πόδια στο κρεββάτι.

Τη δεύτερη μέρα των χριστουγέννων έκατσα το μεσημέρι στο τραπέζι να φάω με την οικογένεια.

Σαν την τρελλή.

Κουκουλωμένη με μια χοντρή ζακέτα, με το μαλλί μαζεμένο μ'ενα λαστιχάκι, τα χείλη σκασμένα και έχοντας παντελή έλλειψη από γεύση και όσφρηση.

Σα να είχα βγει απ'τις ιλουστρασιόν σελίδες του marie claire ένα πράμα.

Ποιά Ζιζέλ και ποιό τοπ μόντελ!

Όλες ωχριούσαν μπροστά στη λάμψη και την ομορφιά μου!

Να μη ξεχάσω να αναφέρω πως όλες τις μέρες έχω στο πάτωμα δίπλα απ'το κρεββάτι μου, τί άλλο;.....το σεσουάρ!

Με το που νιώθω τα πρώτα ρίγη να έρχονται, πιάνει δουλειά το σεσουάρ κάτω απ'το πάπλωμα.

Καταπληκτικό αποτέλεσμα!

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα που αισθάνομαι καλύτερα, αλλά παραμένω κλινήρης!

Φανταστικό εορταστικό τετραήμερο έτσι;...

Δεν μπορείτε να πείτε!


Χρόνια Πολλά σε όλους σας!


Και Υγεία παιδιά......Υγεία πάνω απ'όλα!



--

Profile

-

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   
- -ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗΝα γκρινιάξω δεν ήθελες Μαλίνα; (80)
Εμείς στολίσαμε..."και του χρόνου"! (72)
"Με πήρε από κάτω...." (68)
Υπάρχει ο άγιος Βασίλης; (66)
Αναρωτιέμαι...και ντρέπομαι! (65)
- SYNC ME @ SYNC -Add to Technorati Favorites- View blog authority-GreekBloggers.com- MindBlog Network --
Powered by pathfinder blogs
-Page copy protected against web site content infringement by Copyscape--who's online--
-