Άσχημα μπήκε ο Μάρτης.
Άσχημα,...πολύ άσχημα μπήκε ο Μάρτης για μας.
Κοιμόμουν ακόμα χθες το πρωί, γύρω στις επτάμιση, όταν μπήκε έντρομος ο άντρας μου στην κρεββατοκάμαρα και μου είπε:
- ο Δίαςέχει μείνει στο πάρκο (τον είχε βγάλει την πρωινή του βόλτα) δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του, βγάζει σάλια και αφρούς απ'το στόμα κι έχει κατουρηθεί.
Πετάχτηκα έντρομη, φόρεσα ότι βρήκα μπροστά μου και πριν τρέξω κοντά του, τηλεφώνησα στην κτηνίατρο.
- Έχει φάει κάποιο δηλητήριο, μου είπε, βρες από ένα φαρμακείο ατροπίνη, κάντου μια ένεση και μετά σε κάποιο γιατρό,
Η ίδια ήταν εκτός Αττικής....
Τρέχω κοντά του, μαζί κι ο γιός μου...βλέπουμε το σκυλί σε άθλια κατάσταση γεμάτο ακαθαρσίες και σάλια να ψυχορραγεί.
Ο άντρας μου φεύγει με το μηχανάκι να ψάξει για φαρμακείο.
- φέρε το αυτοκίνητο, λέω στον γιό μου, δεν θα τον προλάβουμε, χάνουμε χρόνο.
Φέρνει το αμάξι και κακήν κακώς βάζουμε το ζωντανό μέσα τυλιγμένο σε ένα μεγάλο σεντόνι.
Στην πρώτη προσπάθεια να βρούμε κτηνίατρο πέφτουμε πάνω σε δρόμο που γινόταν λαΪκή και χάνουμε κι άλλο πολύτιμο χρόνο.
Θυμάμαι μια μεγάλη κτηνιατρική κλινική που είναι πολύ κοντά με μια δεύτερη. Σκέφτομαι πως δεν μπορεί, σε μια απ'τις δυο θα υπάρχει κάποιο τηλέφωνο ανάγκης.
Το σκυλί,, όσο πάει και χειροτερεύει κι πανικός μου μεγαλώνει.
Φτάνουμε έξω απ'την κλινική κι ευτυχώς υπάρχει τηλέφωνο στην πόρτα, ο κτήνίατρος μας λέει πως έρχεται όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Πραγματικά φτάνει μετά από κανα δεκάλεπτο με μοτοσυκλέτα.
Την ώρα που φτάνει κοντά στο αμάξι, ο Δίας έχει σχεδόν πάψει να αναπνέει.
Μου φεύγει μια κραυγή κι αρχίζω να κλαίω.
Ο γιος μου κοιτάει τον γιατρό ερωτηματικά, εκείνος του κάνει ένα νεύμα πως όλα είναι μάταια πια, αλλά παρ'όλα αυτά κατεβάζουν το σκυλί από το αμάξι και το πηγαίνουν μέσα στην κλινική για να προσπαθήσει έστω κι "επί ματαίω".
Του βάζει οξυγόνο, ορρό και του κάνει πέντε ενέσεις με διάφορα φάρμακα.
Το σκυλί έχει επανέλθει κι αγωνίζεται.
Μετά από καμμιά ώρα δείχνει πως θα ζήσει.Ξεθαρρεύουμε, σκάνε τα πρώτα χαμόγελα.
Για τέσσερεις ώρες ο γιατρός παλεύει να τον σώσει. Πολεμάει με την ταχυκαρδία που έχει το σκυλί και με τον πολύ ψηλό πυρετό που ανεβάζει.Γύρω στις δώδεκα ο πυρετός έχει πια πέσει, τον κατεβάζουμε απ'το κρεββάτι και με τον ορρό ακόμα στο πόδι τον αφήνουμε ξαπλωμένο στο πάτωμα.
Δείχνει να μας αναγνωρίζει, αλλά δεν μπορεί να σταθεί καθόλου στα πόδια του.
Μετά από κανα δίωρο, με οδηγίες απ' τον γιατρό φεύγουμε για το σπίτι.
Τον κουβαλάμε σηκωτό κι η πρώτη μας δουλειά είναι να τον κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο για να καθαρίσει απ'όλες τις βρωμιές.
Μετά τον στεγνώνουμε πολύ καλά και τον αφήνουμε να ηρεμήσει.
Είμαστε όλοι γύρω του, τον χαΙδεύουμε και τον παρηγορούμε.
Του βρέχω το στόμα με νεράκι.
Το βράδυ μετά από προτροπή καταφέρνει να πάει τρεκλίζοντας μέχρι το μπαλκόνι και να κατουρήσει.
Ξαναγυρίζει και ξαπλώνει.
Την νύχτα τον άκουσα να ανοιγοκλείνει το στόμα μ' εκείνο τον τρόπο που δείχνει πως έχει ξεραθεί και θέλει νερό.
Πετάχτηκα κοντά του, του πήγα το νερό κοντά, σηκώθηκε πάλι με κόπο και ήπιε.
Τώρα που γράφω- πριν καμμιά ώρα- έφαγε και λίγο λαπά με κοτόπουλο που του είχα φτιάξει.
Την γλύτωσε, απλά χρειάζεται χρόνο για να συνέλθει και να ανακτήσει τις δυνάμεις του.
Δόξα τω Θεώ!!
NIOBH


Νιόβη μου, καλημέρα... Έπαθα σοκ διαβάζοντας, νόμιζα ότι δεν τον προλάβατε...
Βρήκατε τι έφταιγε;
Από Βασίλης | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:07 πμ
ΥΓ: Ήρωας ο γιατρός...
Από Βασίλης | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:08 πμ
Δεν ξέρω Βασίλη, υποθέτουμε πως σε κάποιο σημείο της βόλτας θα έγλειψε κάτι (γιατί για να φάει δεν τον αφήνουμε, τον τραβάμε) κι εκεί θα υπήρχει κάποιο πολύ δυνατό δηλητήριο. Βλέπεις οι περίοικοι του πάρκου δυσανασχετούν για τα σκυλιά...μάλλον κάποιος απ' αυτούς το είχε βάλει επίτηδες.
Από NIOBH | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:10 πμ
Τι καθάρματα υπάρχουν στον κόσμο. Πρέπει να τους βρούνε και να τους βάλουν να καταπιούν όλο το δηλητήριο, μπας και ησυχάσουμε από την παρουσία τους. Τα ζώα τους πείραξαν με τόσα άλλα "ζωντανά" να τριγυρνούν δίπλα μας...
Από Βασίλης | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:12 πμ
Στενοχωρήθηκα πραγματικά και μου ήρθαν στο νου παρόμοιες εικόνες απο τη σκυλίτσα της γειτόνισσάς μας! Ευτυχώς το γλειτώσατε με την ατροπίνη πιστεύω γιατί κάνει θαύματα! 'Ομως θέλω να σου πω, να προσέξεις στις επόμενες ώρες, αν βλέπει καλά γιατί συμβαίνει κάτι με την όραση που επανέρχεται σιγά σιγά... Σου στέλνω φιλιά για Καλή Κυριακή
Από Γιώτα | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:19 πμ
ΑΧ! Νιοβη μου προς στιγμη νομισα πως ολα τελειωσαν... Ουφ! ευτυχως ...Αχ Βρε Δια!
Καλη αναρωση...
δεν λεω τι μου ρχεται στο μυαλο γι αυτους που εκανα κατι τετοιο ειναι εντελως ακαταληλο δι ανηλοκους και ενηλικους...
Προσεχετε προσεχετε πολυ!
Από giota1 | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:20 πμ
Τι φοβερή εμπειρία. Πολύ χαίρομαι που ο Δίας τα κατάφερε. Καταλαβαίνω την αγωνία σου, γιατί είναι μέλη της οικογένειας γμτ τα ζωά.
Καλή ανάρρωση και καλύτερη συνέχεια στο μήνα που διανύουμε.
Από Vassia | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:30 πμ
Τα φιλιά μου κορίτσια. Σας ευχαριστώ για όλα!
)
Από NIOBH | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:30 πμ
Nα'σαι καλά Βάσια μου
Από NIOBH | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:31 πμ
Αχ βρε νιόβη μου.... μ έπιασαν τα ζουμιά και μόνο που το διάβασα αυτό.. πού να τον ήξερα κιολας το Δία
Μπράβο στο γιατρό, πραγματικά, που έκανε τόσα πολλά...
όσο για το δηλητήριο στο πάρκο τι να πω; τα λέει όλα η γνωστή φράση "όταν γνωισα τους ανθρώπους αγάπησα τα ζώα"...
Από Λίνα | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:33 πμ
Αχ βρε Νιοβη.....
Περαστικα στο Δια!
Καλο μηνα!Καλυτερο απο δω και περα!
Από ανώνυμος | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 12:57 πμ
Ας το δουμε απο την καλή του πλευρά: Ο Μαρτης μπηκε καλα γιατι τον προλαβατε τον ερμο το Δια, και μαθατε κι οτι ατροπινη εχουμε παντα σπιτι οπως εχουμε ντεπον (διοτι εκει εξω κυκλοφορουν απελπιστικα πολλοι ηλιθιοι, που δε μπορουν να φανταστουν ενα πιτσιρικι να πιανει με τα χεράκια του το δηλητήριο που έριξαν: το μυαλο τους ειναι γεματο απο το μισος τους για τα σκυλια....
Από princess | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 1:48 μμ
@Λίνα πραγματικά ο γιατρός έκανε τα "αδύνατα δυνατά", αλλά κι ο δικός μας φαίνεται πως ήταν αποφασισμένος να ζήσει
@Aνώνυμε σ'ευχαριστώ. Καλό μήνα και σε σένα!
@Πρίνσες, τώρα πια στο φαρμακείο μας υπάρχουν δυο αμπούλες ατροπίνης και μια σύριγγα. Δυστυχώς αν δεν το πάθεις, φαντάζει πολύ μακρινό .....
Από NIOBH | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 1:53 μμ
Συγνωμη...ο ...ανωνυμος ηταν η αφεντια μου.....ου γαρ ερχεται μονο του βλεπεις.........
Από donnaliza | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 2:34 μμ
καλησπέρα Νιόβη...περιττό να σου πω ότι μόλις κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, δε διάβασα όλη την εγγραφή, αλλά πήγα στο τέλος για να σιγουρευτώ ότι όλα καλά με το Δία!!! και μετά λες ότι ίδρωσες μέχρι να διαβάσεις τη δική μου εγγραφή!!! εγώ να δεις τι έπαθα διαβάζοντας τη δική σου (αφού βεβαιώθηκα ότι είναι καλά το καμάρι σας, γύρισα και την ολοκλήρωσα) ουφ!!! όλα καλά!!!
Από amadryas | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 5:11 μμ
Νιόβη μου, είσαι πολύ τρυφερό πλάσμα...Δεν σε φτάνουν τα παιδιά σου (που τα έχεις και μπόλικα) τρέχεις και για το Δία. Ευτυχώς που γλύτωσε το ζωντανό. Άντε να είσαι καλά εσύ, η οικογένεια σου και ο Δίας
Από Μερόπη | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 6:10 μμ
Είχα καιρό να σ΄ επισκεφτώ. Σήμερα είπα να περάσω να μάθω νέα σου και έπεσα επάνω στο τραγικό γεγονός! Τρελλάθηκα, νόμιζα ότι δεν τον προλάβατε... Θεέ μου τι "σκατόψυχοι" υπάρχουν στον κόσμο! Κτήνη θα έλεγα, όχι άνθρωποι! Είχα χάσει ένα αγαπημένο μου γάτο από φόλλα και έζησα και εγώ τη φρίκη αυτή!! Να είσαι καλά Νιόβη μου, εσύ και η οικογένειά σου, που σώσατε το ζωντανό!! Τι φοβερή ικανοποίηση και χαρά που τον βλέπετε κοντά σας!! Ήδη έχετε ανταμοιφθεί το ξέρω.... Καλή εβδομάδα και καλή ανάρρωση στο Δία!
Από marianna_on_ice@yahoo.gr | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 6:21 μμ
γρήγορα περαστικά του... έχω χάσει ζώο και ξέρω το αίσθημα που ένιωσες, όλα καλά να πάνε
Από blueprints | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 6:49 μμ
Δυστυχώς υπάρχουν ανθρωποειδή που σπέρνουν και πετάνε φόλες σε "κατάλληλα" μέρη. Εμένα τον Wolf τον είχανε δηλητηριάσει μέσα στο σπίτι. Πάντα είχα 3-4 μπουκαλάκια θειική ατροπίνη και σύριγγα στο σπίτι. Νομίζω ότι καλό θα ήταν να έχετε και εσείς.Και μακάρι να μη σας ξαναχρειαστεί ποτέ. Περαστικά.
Από ΜΑΝΩΛΗΣ | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 7:33 μμ
Πάντα πρεπει να 'χεις ατροπίνη σπιτι. Πάντα. ετσι, έχουμε σώσει και αδέσποτα σκυλιά στην Αίγινα.
Μη τον αφήνεται καθολου ελεύθερο. Ακομα κι αν έχει χιονια, ακομα κι ο,τιδήποτε. καλυτερα ας τα κανει στο μπαλκονι.
Από Marilena Isimeria | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 7:41 μμ
Καλησπερα Νιοβη. Εχοντας χασει ηδη 2 αγαπημενα σκυλια απο καλαζάρ, σε νιωθω απολυτα. Χαρηκα που πηγαν ολα καλα και ευχομαι να γινει εντελως καλα ο Διας.
Από αντωνης | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 7:44 μμ
Μπήκα στα γρήγορα να διαβάσω τα σχόλιά σας. Σας ευχαριστώ πολύ όλους για την συμπαράσταση και τα καλά σας λόγια. Ο Δίας παραμένει ξαπλωμένος και αδύναμος, σηκώνεται μόνο μετά από επίμονη προτροπή δική μου, αλλά είμαι ευχαριστημένη γιατί έφαγε όλο το φαγητό του και έχει πλήρη επικοινωνία μαζί μας. Μας αναγνωρίζει και κάθε φορά που του μιλάμε μας κουνάει την ουρά. Αύριο το απόγευμα θα τον πάμε πάλι στον γιατρό να τον δει. Φαντάζομαι πως είναι θέμα χρόνου για να αναρρωσει τελείως. Καλό βράδυ σε όλους!
Από NIOBH | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 8:35 μμ
Ωχ, χιλιοειδωμένο το σενάριο... Ειδικά τα Σαββατοκύριακα που ξέρουν ότι είναι πολύ δύσκολο να βρεις κτηνίατρο. Να σου πω, στον Μπαμπη τον πήγατε; Πολύ καλός γιατρος, και αυτος και ο Αχιλλεας που ειναι μαζί του. Ατροπίνες, κορτιζόνες και βιταμίνη Κ σε πρώτη ζήτηση Νιόβη μου...
Από Λουκρητια | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 9:29 μμ
Δυστυχώς σε μια ανάλογη περίπτωση το καλοκαίρι εμείς στο σκυλάκι μας δεν το προλάβαμε...
Περαστικά του!
Από Equilibrium | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 9:33 μμ
Καλησπερα Νιοβη! Λυπάμαι πολυ για το ό,τι τραβηκε ο Διας..Χαιρομαι που το ξεπέρασε και ειναι καλά!Μεχρι να διαβασω ολο ποστ τα ειδα όλα!!!Πολυ στεναχωρηθηκα και ας μην εχω δει τη φατσουλα του απο κοντα!Ευχομαι αυτη οι ανεγκέφαλοι να παθουν τα ίδια και ακομα χειροτερα..Ευχομαι εκεινοι να μη τη βγαλουν καθαρή!!! Φιλακια
Από Anna | Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008 10:04 μμ
πωπω βρε Νιόβη ανατριχιασα, είναι τραγικό αυτό που συνεβη αλλα ευτυχως είχε αίσιο τελος....είναο ο βασικός μου φόβος με τα σκυλιά μου αυτος..τελος καλό, όλα καλά.. καλο μηνα
Από sailormoon | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 1:21 πμ
Ωχού! Με φόβισες στην αρχή! Αντε καλή ανάρρωση τώρα και να τον παραχαϊδέψετε μετά από αυτό που πέρασε
Καλημέρες και καλή εβδομάδα
Από mad | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 4:15 πμ
Αχ βρε Νιόβη μου, τι τρομάρα ήταν αυτή που σας έμελε να περάσετε... Ευτυχώς που ο σκυλάκος σας είναι αγωνιστής, και ευτυχώς που και εσείς τον λατρεύετε.. Τέλος καλό όλα καλά και να δεις τώρα λατρεία που θα έχετε ο ένας στον άλλον... Φιλιά πολλά...
IΑπό fevis | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 9:42 πμ
Τον καημενούλη το Δία ... Όποιος έχει δεί μάτια άρρωστου ανήμπορου ζώου να τον κοιτάνε καταλαβαίνει ... Τώρα για τα τέρατα που έριξαν το δηλητήριο τι να πώ; δεν νομίζω να υπάρχουν λέξεις να τους χαρακτηρίσουν. Περαστικά στο Δία, γρήγορη ανάρρωση!
Από Εβίτα | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 10:13 πμ
την επόμενη φορά ξεκίνα με το "δόξα το θεώ"
μην μας φάει η αγωνία και είναι και Δευτέρα..
υγ καλα που ήταν Διας!σκέψου να ταν κανένας ΅Ερμής,.
Από tsaperdona | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 10:49 πμ
@Λουκρητία ο Αχιλλέας τον έσωσε...του είπα μάλιστα για σένα αλλά δεν σε ήξερε, μου είπε πως μάλλον θα ήσουν τον καιρό που εκείνος έλειπε φαντάρος.
@Equilibrium, λυπάμαι ειλικρινά
@Anna, σ'ευχαριστώ, σήμερα μάλιστα άρχισε να σηκώνεται συχνότερα όρθιος...
)
@sailormoon, τώρα που το έζησα κατάλαβα πως δεν είναι τόσο δύσκολο να συμβεί, όπως νόμιζα μέχρι τώρα!
@mad, δεν είχα τέτοια πρόφαση, απλά τα έγραφα ακριβώς όπως τα είχα στο μυαλό μου
)
@fevis, αλήθεια είναι.....είναι μεγάλος αγωνιστής!
@Σ'ευχαριστώ Εβιτάκι
)
@tsaperdona, φαντάζεσαι να ήταν Άρης;....
Από NIOBH | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 5:30 μμ
Nά'σαι καλά Σοφάκη μου. Καλό σου βράδυ!
Από NIOBH | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 8:15 μμ
Νιόβη μου εύχομαι να σταθεί σύντομα στα πόδια του, πιο δυνατός από πριν! Κόντεψα να βάλω τα κλάματα διαβάζοντας το post σου, τον έχουμε αγαπήσει τον μπαγάσα κι ας μην τον έχουμε δει από κοντά... Καλό απόγευμα και να μου τον φιλήσεις!
Από Σοφία Γ. | Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008 8:41 μμ
έλα ρε συ Νιόβη. Όση ώρα σε διάβαζα, είχα γουρώσει τα μάτια και κοιτούσα με ταχύτητα παρακάτω, πριν το μυαλό προλάβει να διαβάσει. Και να φανταστείς ότι ποτέ δε συμπάθησα ιδιαίτερα τα σκυλιά. Είμαι... γατόβια από γεννησιμιού μου. Κουράγια. Θα επανέλθει, γιατί τον αγαπάτε και τον φροντίσατε σα να ήταν άνθρωπος. Μπράβο σας πάντως.
Από demon | Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008 1:17 πμ
Μου θύμησες τα περσινά τρεχάματα για τον γάτο μου τον Καναρίνη εδώ στο νησί που ούτε κτηνίατρος δεν υπάρχει και σώσεμε τον γάτο με τη βοήθεια της Γιώτας. Δόξα τω Θεώ είναι μια χαρά τώρα;
Από Τέρα Άμου | Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008 6:15 μμ
Νιοβη μου τι κανετε σας εχω στο νου μου και πιο πολυ ρον Δια αυτη την στιγμη καλησπερα
Από giota1 | Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008 6:42 μμ
Νιοβη μου περαστικά στον Δια σας...ειναι κι εναμισυ μηνας τωρα, φανταζομαι θα'ναι καλυτερα. Πολυ στεναχωρεθηκα...
Ευχομαι ποτέ
ξανα τετοια, να ειναι παντα καλα. Να τους δωσεις απο εμενα δυο
φιλια. (και φυσικα την αγαπη μου σε ολη την οικογενεια)
Από Kικη Θ. | Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008 2:27 μμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας
Πες κάτι καλέ..